Na tej stronie używamy plików cookies (tzw. ciasteczka). Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w Twoim urządzeniu końcowym.
Pamiętaj, że zawsze możesz zmienić te ustawienia. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności
Dodaj firmę za darmo
Przeszukaj artykuły
Reklama
Znajdź firmę tynkarską

Jaki tynk elewacyjny wybrać na swój dom?

Dodano: 2011-07-28
Porady - Jaki tynk elewacyjny wybrać na swój dom?

Charakterystyka

Elewacja jest wizytówką naszego domu. Odpowiednie dobranie tynku elewacyjnego, najpopularniejszego obecnie materiału wykończeniowego, jest niezwykle ważne. Dobór jego faktury i kolorystki w dużej mierze decyduje o wizualnej atrakcyjności. Źle nałożony tynk często psuje estetykę budynku zwłaszcza kiedy pęka, kruszy się lub obrywa. Estetyka nie jest jednak jedynym czynnikiem, który powinniśmy brać pod uwagę, wykańczając nasz dom. Ważnym aspektem są również względy finansowe. Nie one jednak powinny w największym stopniu determinować nasz wybór. Należy mieć na uwadze, że elewacja jest jedyną barierą chroniącą ściany przed wpływem czynników zewnętrznych - wiatru, temperatury czy wilgoci.  Podejmując decyzję o wyborze tynku elewacyjnego należy zatem przede wszystkim wziąć pod uwagę jego trwałość, łatwość usuwania zanieczyszczeń czy dokonywania napraw. Wiąże się ona często z większymi niż planowane wydatkami na tą część inwestycji, jednak w perspektywie wielu lat użytkowania są one uzasadnione i warte poniesienia.



Rodzaje tynków

Wśród tynków elewacyjnych wyróżnić można tynki tradycyjne oraz cienkowarstwowe. Rozróżnienie to jest odzwierciedleniem nie tylko sposobu i łatwości ich nakładania ale również technologii wykonania tynkowanych ścian.

Mineralne tynki tradycyjne stosuje się na ściany wykonane z cegły, pustaków, drewna i materiałów drewnopochodnych (przy zastosowaniu siatki) oraz z bloczków betonowych. Wyłącznie tynki cementowo-wapienne i cementowe odporne są na wilgoć i uszkodzenia mechaniczne, co umożliwia zastosowanie ich na zewnątrz budynków. Zależnie od sposobu ich wykonania można podzielić je na jedno-, dwu- lub trójwarstwowe oraz szlachetne.

Tynki jednowarstwowe wykonuje się przez narzucenie zaprawy kielnią bezpośrednio na podłoże. W przypadku tynków dwuwarstwowych nakłada się najpierw warstwę dolną (obrzutkę), a po jej związaniu nakłada się warstwę wierzchnią (narzut), którą ściąga się pacą i zaciera na ostro. Tynki trójwarstwowe natomiast składają się z obrzutki, narzutu i warstwy gładzi. Zaprawy tynków szlachetnych zawierają kruszywa szlachetne. Tynki te nanosi się mechanicznie lub ręcznie na podkład (w postaci tynku dwuwarstwowego) przez co uzyskuje się dekoracyjne wykończenie elewacji. Podkład wykonany jest najczęściej z zaprawy cementowo-wapiennej lub cementowej.

Zależnie od sposobu wykończenia dzieli się je na tynki o fakturze specjalnej, otrzymywanej przez odpowiednią technikę nanoszenia zaprawy (z użyciem szczotki, kielni, aparatem natryskowym lub na podkładzie o innej barwie), o fakturze specjalnej, którą otrzymuje się w wyniku dodatkowej obróbki powierzchni przed związaniem zaprawy (zmywane, cyklinowane i inne) oraz o fakturze specjalnej powstałej wskutek obróbki powierzchni po związaniu zaprawy (młotkowane, nakłuwane, czy szlifowane). Tynki szlachetne często dzieli się również ze względu na kolor (barwione, niebarwione) lub ze względu na strukturę (od drobnoziarnistych po gruboziarniste).

Popularność tynków cienkowarstwowych wzrasta od momentu pojawienia się metody lekkiej mokrej w ocieplaniu ścian. Jeszcze niedawno stosowane niemal wyłącznie do tynkowania warstwy ocieplającej (styropian lub wełna mineralna) obecnie, ze względu na szybkość i łatwość układania, stosuje się je także zamiast tynków tradycyjnych. Wielość powierzchni, na których mogą być stosowane obejmuje nie tylko podłoża gładkie i te, które trudno pokryć tynkiem tradycyjnym, ale również ściany bloczków klejonych na cienkie spoiny, z betonu i cegły jak również ścian otynkowanych wcześniej tynkiem cementowo-wapiennym lub cementowym.

Zależnie od zastosowanego spoiwa rozróżnia się następujące rodzaje tynków cienkowarstwowych

  • mineralne – trwałe, odporne na deszcz, dobrze przepuszczające parę wodną. Dzięki wysokiej paroprzepuszczalności umożliwiają oddychanie ścianom (dostępne na rynku w mniejszej liczbie kolorów; wymagają często dodatkowego malowania farbami elewacyjnymi).
  • żywiczne (polimerowe/akrylowe) – szczelne, odporne na działanie wody, mniej paro przepuszczalne.  Główną zaletą mas żywicznych jest dostępność w dużej gamie kolorów.
  • silikatowe (krzemianowe) – paroprzepuszczalne, odporne na deszcz i elastyczne. Ze względu na specyficzne właściwości reagują z zawartym w powietrzu dwutlenkiem węgla, przez co zwiększają swoją trwałość. Szczególnie polecane w miastach.
  • silikonowe – są połączeniem zalet tynków żywicznych i mineralnych. Zwiększają trwałość muru, są odporne na wodę i paroprzepuszczalne, nie wiążą zanieczyszczeń powierzchniowych (same oczyszczają się w trakcie opadów deszczu), na wiele lat zachowują pierwotny kolor.

Użycie tynków cienkowarstwowych pozwala zależnie od sposobu obróbki powierzchni na uzyskanie  różnych typów faktury - gładkiej, zacieranej, nakrapianej (np. baranek), ciągnionej (np. kornikowa), kamyczkowej (np. mozaikowa lub grysikowa).

Wady i zalety tynków – jaki tynk wybrać?

Poza wspomnianymi wcześniej aspektami związanymi z nakładaniem tynków i ich strukturą, mówiąc o ich wadach i zaletach należy wziąć pod uwagę ich odporność na czynniki zewnętrzne, fakturę i kolor. Prosta analiza dokonana przed zakupem uchroni nasz dom przed uszkodzeniami i tym samym oszczędzi niepotrzebnych wydatków w przyszłości. Na co zatem zwrócić uwagę, wybierając tynk elewacyjny?

W związku z ogromną popularnością tynków cienkowarstwowych, to im należy poświęcić największą uwagę. Niestety, żaden z tynków nie jest jednakowo odporny na wszystkie czynniki zewnętrzne. Uszkodzeniom mechaniczne rzadko ulega tynk akrylowy. Tynk mineralny jako najmniej na nie odporny, powinien być brany pod uwagę jako ostatni, za silikonowym i silikatowym. Wysoka odporność na deszcze cechuje tynki akrylowy i silikonowy. Stawiając dom w miejscu nasłonecznionym warto wybrać tynki silikonowy lub mineralny. To one najlepiej znoszą dużą ilość światła słonecznego. Niskie temperatury najmniejszy wpływ mają na tynk mineralny. Tynki akrylowy i silikonowy są na nie bardzo podatne. W naszych warunkach, niezwykle ważna jest odporność tynku na korozję biologiczną. Ważna jest zatem zawartość w tynku preparatu biologicznie czynnego, który uniemożliwia rozwój grzybów i glonów. Efekt jego braku to najczęściej pokrycie elewacji szarozielonym nalotem, nawet już po kilku miesiącach.

Warto również zwrócić uwagę na odporność zabrudzenia. Tutaj bezsprzecznie liderem jest tynk silikonowy oraz tynki silikatowy i mineralny z nieco gorszymi właściwościami. Odradza się użycie tynku akrylowego.  Struktura tynku, poza walorami estetycznymi, ma duże znaczenie dla jego trwałości. Ogólna zasada mówi, że im gładsza powierzchnia, tym łatwiej powstają rysy (co wiąże się z gorszym przenoszeniem naprężeń). Bardziej chropowate powierzchnie są mniej narażone na takie niebezpieczeństwo. Nieprawdą jest powszechne przekonanie, że gładka powierzchnia zbiera mniej brudu. Zanieczyszczenia gromadzą się wolniej, są jednak natychmiast widoczne. Im jaśniejszy kolor tynku, tym jego trwałość jest większa. Im ciemniejszy tynk zastosujemy, tym utrata koloru będzie szybsza. Ciemniejsze elewacja nagrzewają się szybciej, co powoduje często naprężenia i pękanie tynku.

Odpowiednia konserwacja tynku jest niemal równie ważna, jak jego dobór. Wszystkie trwałe zabrudzenia należy usuwać niezwłocznie. Zapobiegnie to w przyszłości rozwojowi mikroorganizmów i ustrzegą nas przed uszkodzeniem głębszych warstw tynku, a nawet ścian przez mikroorganizmy. Dbałość o drożną instalację odprowadzającą wodę (m.in. rury spustowe, rynny) pozwoli uniknąć zacieków. Mogą one tworzyć podłoże podatne na rozwoju grzybów i glonów. Te z kolei prowadzą najczęściej do odpryskiwania i łuszczenia się tynku. Malowanie tynków odpowiednią farbą elewacyjną pomaga na bieżąco przedłużać żywotność tynku.

Podsumowanie

Wybór odpowiedniego tynku to w przypadku budowy własnego domu – dopiero połowa sukcesu. Bez względu na to, jaki rodzaj tynku zastosujemy, należy przestrzegać kilku zasad. Tynkowanie rozpocząć należy najwcześniej  pół roku po postawieniu ścian konstrukcyjnych, przykryciu dachem i zamontowaniu rynien. Czas ten pozwoli również uniknąć pękania pod wpływem naprężeń. Tynki najlepiej kłaść wiosną lub jesienią, w optymalnej temperaturze 15 do 20˚C. Zbyt niska temperatura nie pozwoli związać tynku podłożem. Upały natomiast spowodują, że tynk zbyt szybko wyschnie. Nawet prawidłowe przygotowanie ścian i uzupełnienie ubytków, zaizolowanie instalacji elektrycznych lub ich odłączenie na czas tynkowania, jest niezbędnym warunkiem, który należy spełnić wykańczając elewację swojego domu.

Warto więc, zanim zdecydujemy się na konkretny rodzaj tynku, przejrzeć dokładnie ofertę wszystkich producentów i przeczytać fachową prasę, w której znajdziemy nie tylko nowości na rynku, ale również praktyczne porady, które ułatwią nam cały proces.



Źródło: Tynkiwpolsce.pl
Copyright 2009-2012 - Tynkiwpolsce.pl
Doładowanie Artykuły - Created by Arpi